گاهی با خودم فکر می کنم دنیا چقدر کوچک است می دانم این وبلاگ جای حرفهای
ساده من نیست قرار بوده نقد کنه اما اینبار دوست دارم خودم را نقد کنم.
یه عمر گشتم و گشتم و گشتم با همه سختی ها با وجود اینکه می دانستو سختی
برای همه هست ایستادم می خواستم عاشقی کنم اما پرمو بد شکستند
باز گفتم عیبی نداره مرد اینجوری ساخته می شه الماس اینجوری شکل میگیره شاید
خودم را گول می زدم شایدم از امروز ان روزها امیدوارتر بودم
بگذریم ...
امروز شکستم خرد شدم من مغرور شد من داغون ولی الان حس می کنم هنوز روی پا ایستاده ام .
من هنوز ایرانیم
من هنوز ایرانی مسلمانم
من هنوز یک عاشق از دیار ایران با مذهب اسللامم
غم عشق را خوش است
نظرات ()
